AUTHORS STORIES - ΟΦΗΛΙΑ

 AUTHORS STORIES 

ΟΦΗΛΙΑ

Με μεγάλη χαρά παρουσιάζουμε σήμερα μια συνέντευξη που ανοίγει την πόρτα στον εσωτερικό κόσμο της ΟΦΗΛΙΑΣ.

Μιας δημιουργού που γράφει με αλήθεια, τόλμη και βαθιά ενσυναίσθηση. Στις απαντήσεις της αποτυπώνεται η ανάγκη να δώσει φωνή σε όσους νιώθουν ότι δεν ακούγονται και να αναδείξει ιστορίες που φωτίζουν τις πιο ανθρώπινες πλευρές μας. Κάθε της λέξη είναι μια πρόσκληση να σταθούμε για λίγο πιο κοντά σε αυτό που φοβόμαστε, σε αυτό που μας πληγώνει, αλλά και σε αυτό που μας λυτρώνει.

1. Το Πανθέρας έχει τραβήξει το ενδιαφέρον πολλών αναγνωστών. Ποιο ήταν το έναυσμα για να δημιουργήσετε αυτή την ιστορία;

Ήθελα με μία ιστορία μου, με αυτή την ιστορία μου, να απευθυνθώ σε κάθε κορίτσι εκεί έξω που έχει την ανάγκη να ακουστεί. Σε κάθε κορίτσι, σε εκείνο το κορίτσι, που έχει βαρεθεί να κρίνεται κάθε στιγμή της ημέρας από μια δήθεν καθώς πρέπει κοινωνία. Σε εκείνο το κορίτσι που παλεύει με τα τραύματά του και παρ’ όλα αυτά συνεχίζει να στέκεται όρθιο απέναντι σε ανθρώπους για τους οποίους η ενσυναίσθηση παραμένει ακόμη μια άγνωστη λέξη.

Το έναυσμα λοιπόν ήταν η δική μου ανάγκη, να αγκαλιάσω αυτό το κορίτσι, το κάθε κορίτσι, και να του πω πως, εγώ σε βλέπω, σε ακούω, θα μιλήσω για εσένα και ίσως καταφέρω να σε κάνω να αισθανθείς πως δεν είσαι μόνη! Ποτέ δεν ήσουν!

1.α)  Υπήρχε κάποιο στοιχείο που θέλατε να αναδείξετε αλλά ήταν δύσκολο να το ενσωματώσετε;

Ναι, υπήρχε το στοιχείο της ωμής αυθεντικότητας των ανθρώπων το οποίο ήθελα να αναδείξω περισσότερο και για να είμαι ειλικρινής η γραμμή ήταν πολύ λεπτή ανάμεσα στο να αφήσω τους ήρωες να είναι απόλυτα ανθρώπινοι, με όλα τα πάθη, τις αδυναμίες και τις σκοτεινές τους πλευρές, και στο να γίνουν αρεστοί στους αναγνώστες. Η ισορροπία ήταν δύσκολη συγγραφικά, καθώς ήθελα οι χαρακτήρες να παραμείνουν αληθινοί, χωρίς να κάνω την αλήθεια τους πιο εύκολη ή πιο ευχάριστη.

2. Στα βιβλία σας οι χαρακτήρες έχουν έντονη προσωπικότητα. Πώς δημιουργείτε αυτούς τους δυνατούς χαρακτήρες;

Το μυστικό είναι να δημιουργείς… ανθρώπους. Όπως ανέφερα και στην προηγούμενη ερώτηση, η ωμή αυθεντικότητα είναι αυτό που ξεχωρίζει και έχει τη δύναμη να ξεφλουδίσει κομμάτι κομμάτι το χαρτί από το δέρμα του ήρωα, για να αποκαλυφθεί η αληθινή, ανθρώπινη υπόστασή του. Αυτό σημαίνει πως ο ήρωας δεν θα είναι τέλειος, θα κάνει λάθη, θα συγκρούεται με τους γύρω του, και τις περισσότερες φορές θα διχάζει. Αλλά μέσα σε όλα αυτά, θα παραμένει ζωντανός και αληθινός. Ένας ήρωας που ο αναγνώστης θα μπορεί να νιώσει μέσα του, θα μπορεί να αγαπήσει ή και να μισήσει.

2.α) Υπάρχει κάποιος χαρακτήρας που σας συνοδεύει ακόμη μετά το τέλος της ιστορίας του;

Νομίζω πως, όλοι μου οι ήρωες με συνοδεύουν και μετά το τέλος της ιστορίας τους. Πάντα κάτι αφήνουν μέσα μου το οποίο το κουβαλάω, είτε για να αναπολώ το ποια ήμουν όταν μιλούσα για εκείνους, είτε για να μου υπενθυμίζουν ποιες αλήθειες τους, οφείλω να κρατάω ζωντανές μέχρι και σήμερα.  

3. Η ψυχογραφία των χαρακτήρων σας είναι πολύ λεπτομερής. Πώς καταφέρνετε να ισορροπήσετε ανάμεσα στη συναισθηματική ένταση και την πλοκή;

Οι χαρακτήρες είναι η καρδιά της ιστορίας. Καθώς τους δημιουργώ, σκέφτομαι πάντα πώς οι επιλογές τους θα επηρεάσουν την πορεία της πλοκής, και, ξέρεις, τις περισσότερες φορές αλλάζουν ακόμα και την αρχική μου ιδέα. Όταν η ψυχογραφία τους όμως είναι λεπτομερής, όσο και να επηρεάσουν την δική μου πλοκή, έχουν έναν μαγικό τρόπο να με καθοδηγούν ομαλά στην δική τους ιστορία, γιατί κάθε τους συναίσθημα και αντίδραση δημιουργεί τα κατάλληλα γεγονότα.

4. Στο Πανθέρας η πλοκή συνδέεται με την εσωτερική πάλη των ηρώων. Πόσο προσωπικές εμπειρίες ή συναισθήματα ενσωματώνετε σε αυτά που γράφετε;

Αναμφισβήτητα, οι προσωπικές εμπειρίες και τα συναισθήματα λειτουργούν ως μια υπόγεια πηγή έμπνευσης σε κάθε βιβλίο μου. Στον Πανθέρα ωστόσο, όπου και κάθε αρχή κεφαλαίου βασίζεται σε μια αληθινή ιστορία μιας γυναίκας εκεί έξω, έχω κρύψει ή και όχι, κάτι δικό μου!

4.1) Σας έχει τύχει κάποιος ήρωας να ξεφύγει από την αρχική σας πρόθεση και να σας οδηγήσει αλλού;

Ω, ναι! Αυτό έχει συμβεί πολλές φορές, σε όλα μου τα βιβλία, αλλά ομολογώ πως ένας ήρωας από το βιβλίο μου Πορτιέρο, δημιουργήθηκε αρχικά με έναν πολύ διαφορετικό ρόλο στην πλοκή του έργου, αλλά όσο τον έγραφα, με οδήγησε σε κατευθύνσεις που δεν είχα προβλέψει και τελικά υπηρέτησε κάτι πολύ πιο βαθύ από αυτό που είχα αρχικά στο μυαλό μου.

5. Ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση κατά τη συγγραφή του Πανθέρας; Υπήρξε σκηνή ή χαρακτήρας που σας δυσκόλεψε περισσότερο;

Οι μεγαλύτερες προκλήσεις ήταν δύο. Η πρώτη, να προσπαθήσω κατά την συγγραφή του να μην αυτολογοκριθώ και η δεύτερη, να καταφέρω με υπευθυνότητα να θίξω κοινωνικά θέματα ώστε να δώσω φωνή σε όλους εκείνους που το έχουν ανάγκη.

Τώρα όσον αφορά τις δυσκολίες του, θα ήθελα να σου πω μόνο πως, αυτό που με δυσκόλεψε περισσότερο δεν ήταν κάποια σκηνή ή κάποιος ήρωας, αλλά η δική μου ισορροπία ανάμεσα στο σκοτάδι και στο φως. Ο Πανθέρας γράφτηκε σε μια περίοδο μεγάλου πένθους για εμένα και έτσι, η προσπάθεια μου να γράψω μέσα στον πόνο, χωρίς να χαθώ μέσα του, ήταν ειλικρινά πολύ δύσκολη.

6. Όταν ξεκινάτε να γράφετε, γνωρίζετε από την αρχή πού θα οδηγηθεί η ιστορία ή αφήνετε τους ήρωές σας να σας δείξουν τον δρόμο;

Νομίζω πως πλέον μπορώ να παραδεχτώ με απόλυτη ειλικρίνεια ότι δεν γνωρίζω τίποτα . Έχω πάντα μερικές σκόρπιες εικόνες, έναν βασικό άξονα πάνω στον οποίο θα στηριχτεί η ιστορία, αλλά από εκεί και πέρα, μόλις οι ήρωες πουν την πρώτη τους λέξη, δίχως υπερβολή, όλα ανατρέπονται!

6.1) Έχει υπάρξει στιγμή που οι ήρωές σας σάς οδήγησαν σε ένα τέλος που δεν είχατε προβλέψει;

Ναι, φυσικά! Συγκεκριμένα στο βιβλίο Πορτιέρο, υπήρξε μια στιγμή που η ιστορία άλλαξε απρόβλεπτα, τροχιά. Κάτι που όπως καταλαβαίνεις δεν είχα προβλέψει, ούτε και ήμουν προετοιμασμένη να διαχειριστώ. Έπειτα από αυτή την αλλαγή, οι ίδιοι οι ήρωες επέβαλαν το δικό τους τέλος και για να πω την αλήθεια, όταν έφτασα στην τελευταία λέξη, αντιλήφθηκα πως ήταν το τέλος που τους ταίριαζε.

7. Ο τίτλος Πανθέρας προκαλεί περιέργεια. Πόσο σημαντικός είναι για εσάς ο τίτλος κατά τη διαδικασία της δημιουργίας;

Άκρως σημαντικός! Σε όλα μου τα βιβλία, ο τίτλος εμφανίστηκε σε εμένα, πολύ πριν γεννηθεί η οποιαδήποτε πλοκή, και κάθε φορά αποτελεί το έναυσμα για να δημιουργηθεί μέσα μου ένα ολόκληρο μικρό σύμπαν. Στη συνέχεια, όταν πλέον ξεκινάει η συγγραφή, ο τίτλος μου, παραμένει ακλόνητος, να λειτουργεί ενίοτε ως πυξίδα, και ενίοτε ως υπενθύμιση του ύφους, του συναισθήματος και γενικότερα της ατμόσφαιρας που θέλω να έχει η ιστορία μου.  

7.1) Τι θα θέλατε να νιώσει ο αναγνώστης μόλις τον ακούσει;

Θα ήθελα, μόλις ο αναγνώστης ακούσει τον τίτλο Πανθέρας, να αναρωτηθεί, τι κρύβεται πίσω από αυτή τη λέξη και ταυτόχρονα να νιώσει μια παράξενη, ανεξήγητη έλξη, σαν να άκουσε το όνομα κάποιου που δεν πρέπει να πλησιάσει, αλλά δεν μπορεί κιόλας να του αντισταθεί.

8. Αν μπορούσατε να «επισκεφθείτε» έναν κόσμο από τα βιβλία σας για μια μέρα, ποιον θα επιλέγατε και γιατί;

Δύσκολη επιλογή! Ιδανικά, θα ήθελα να επισκεφθώ για λίγες ώρες την Νέα Υόρκη του Έκπτωτου, και να παίξω μια παρτίδα πόκερ με τον Άλεξ και την Σκάι, έπειτα να επιστρέψω στην Αθήνα του Ναντίγια για να ακούσω την Νάντια και τον Πέτρο να παίζουν πιάνου, ύστερα να πετάξω ως την Θεσσαλονίκη του Πορτιέρο για να αγκαλιάσω σφιχτά στα Κάστρα την Έλενα, και τέλος να καταλήξω στην Κέρκυρα του Πανθέρα για να ζωγραφίσω παρέα με την μικρή μου Βικτώρια.

9. Πιστεύετε ότι η λογοτεχνία μπορεί να λειτουργήσει ως μορφή λύτρωσης ή καθρέφτης ενοχών;

Απόλυτα. Μέσα από τη λογοτεχνία, οι αλήθειες που φοβόμαστε να αντικρίσουμε μπορούν να αποκτήσουν φωνή. Μπορούν να μας ξεβολέψουν, να μας ξεμπροστιάσουν και να δημιουργήσουν έναν φριχτά αποκαλυπτικό καθρέφτη. Κι όμως, πιστεύω πως μέσα σε αυτόν τον καθρέφτη υπάρχει και η δυνατότητα λύτρωσης. Γιατί όταν, όσα μας βαραίνουν παίρνουν μορφή μέσα από μια ιστορία, μπορούν να πάψουν να είναι άμορφες σκιές και να γίνουν κάτι με το οποίο μπορούμε να συμφιλιωθούμε. Αρκεί να το θέλουμε πραγματικά και αρκεί να είμαστε σε θέση να κάνουμε τα πρώτα μας βήματα στο δύσκολο μονοπάτι της παρατήρησης της αθέατης πλευράς του εαυτού μας.

9.1) Σας έχει τύχει να δείτε τον εαυτό σας μέσα σε αυτόν τον καθρέφτη;

Ναι, πολλές φορές. Δίχως αυτό να σημαίνει πως ταυτίζομαι πλήρως με τους λογοτεχνικούς ήρωες που διαβάζω και βλέπω σε εκείνους κομμάτια του εαυτού μου που ίσως συχνά αγνοώ. Άλλωστε η λογοτεχνία δεν γράφεται για να είναι πάντα βολική. Γράφεται και κάποιες φορές για να μας κάνει να κοιτάξουμε κατάματα το αφιλτράριστο είδωλο μας. Και η αλήθεια είναι πως, τον θέλουμε αυτό τον καθρέφτη, αναζητάμε την πρόκληση, την αλήθεια, την κάποιες φορές ακαριαία συνειδητοποίηση των λαθών μας.  

10. Αν η ζωή σας ήταν βιβλίο, ποιος θα ήταν ο τίτλος και ποιο το συναίσθημα που θα θέλατε να αφήσει στον αναγνώστη;

Θα δανειστώ τα λόγια του Σαίξπηρ για τον τίτλο, μιας και αποτελούν εδώ και πολλά χρόνια οδηγό μου: «Θεέ μου, ξέρουμε τι είμαστε, μα δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνουμε».

Θα ήθελα να αφήσει στον αναγνώστη την αίσθηση ότι ακόμη και μέσα στην αβεβαιότητα υπάρχει η δυνατότητα να γίνουμε κάτι παραπάνω από όσα ποτέ φανταστήκαμε!

11. Υπάρχει κάποιο στοιχείο χαρακτήρα ή μοτίβο που σας ακολουθεί από βιβλίο σε βιβλίο;

Το στοιχείο της ανθρώπινης ωμής αυθεντικότητας. Τις αφιλτράριστες προσωπικές σκέψεις και τα πιο ενδόμυχα συναισθήματα, που φέρνουν τους ήρωες μου αντιμέτωπους με τον ίδιο τους τον εαυτό, χωρίς καμία προσπάθεια προς ωραιοποίηση.

11.1) Μπορεί να επιστρέψει σε μελλοντικό έργο σας;

Πάντα επιστρέφει! Σε κάθε νέο έργο βρίσκω την ευκαιρία να το εξερευνήσω περισσότερο και να το παρατηρήσω από νέες οπτικές γωνίες.

12. Αν μπορούσατε να επιστρέψετε στην πρώτη μέρα που αποφασίσατε να γράψετε, τι θα λέγατε στη νεαρή Οφήλια που κρατούσε την πρώτη λευκή σελίδα;

Θα της έλεγα πως, τα καταφέραμε. Πως δεν χρειάζεται να αμφισβητεί τον εαυτό της, ούτε να φοβάται τις φωνές που θέλουν να την περιορίσουν ή να την κρίνουν. Πως κάθε της λέξη από εκείνη την στιγμή και μετά θα είναι μια μικρή επανάσταση και η φωνή ανθρώπων που ψάχνουν να ακουστούν. Και κυρίως, θα της έλεγα να μην σταματήσει ποτέ! Γιατί αυτή η λευκή σελίδα, η πρώτη, η δεύτερη, η χιλιοστή… θα είναι για πάντα το σπίτι της.

.......……………………………………....

Ευχαριστούμε που μείνατε μαζί μας μέχρι το τέλος αυτής της συνέντευξης. Οι σκέψεις της Οφήλιας λειτουργούν σαν μια ήσυχη υπενθύμιση ότι η λογοτεχνία μπορεί ακόμη να θεραπεύει, να ενώνει και να δημιουργεί χώρο για κάθε φωνή που ζητά να ακουστεί. Ελπίζουμε τα λόγια της να σας άγγιξαν και να σας συντρόφευσαν όσο τα διαβάζατε. Η ιστορία συνεχίζεται και ο καθένας μας κρατά το δικαίωμα να γράψει το δικό του επόμενο κεφάλαιο.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ ΟΦΗΛΙΑΣ

Η Οφηλία κατά κόσμον Έλενα Μεγαρίτη, είναι απόφοιτος Πληροφορικής και εργάζεται ως web designer. Μοιράζει τον χρόνο της ανάμεσα στην Αθήνα και το Λουτράκι μαζί με τον σύζυγό της, Σπύρο. Λατρεύει τη μουσική, τα ροκ φεστιβάλ, την Αυστρία, τη Φλόρενς Γουέλτς, τον Ντέρμοτ Κένεντι, και οι αγαπημένες της ταινίες είναι ο Scarface και ο Godfather, ενώ η πρώτη της αγάπη είναι ο Δανός πρίγκιπας Άμλετ. Οδηγός στη ζωή της είναι τα λόγια του Σαίξπηρ: Θεέ μου, ξέρουμε τι είμαστε, μα δεν ξέρουμε τι μπορεί να γίνουμε.

Κάθε έργο της Οφήλιας αποτελεί μια πρόσκληση στον αναγνώστη να παρατηρήσει, να συγκινηθεί και να αναλογιστεί. Η ίδια συνεχίζει να εξερευνά νέες πτυχές της ανθρώπινης ψυχής, παραμένοντας πιστή στην αλήθεια των ιστοριών της.

Τα βιβλία της συγγραφέως κυκλοφορούν από εκδόσεις SILK 

Σε αυτό το σημείο ευχαριστούμε θερμά την Οφήλια για τη συνέντευξη και που μας άνοιξε την καρδιά της, μοιράζοντας μαζί μας τις σκέψεις και τις ιστορίες της.

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ Σταύρος