AUTHORS STORIES- Ειρήνη ΒΑΡΔΑΚΗ

 AUTHORS STORIES 

Ειρήνη ΒΑΡΔΑΚΗ 

Σε μια λογοτεχνία που συχνά εγκλωβίζεται σε στερεότυπα, η φωνή της Ειρήνης Βαρδάκη ξεχωρίζει για την ικανότητά της να αιχμαλωτίζει την ψυχή του αναγνώστη και να την οδηγεί στο απρόβλεπτο. Στις σελίδες των μυθιστορημάτων της καθρεφτίζονται το σκοτάδι, το πάθος, η ανατροπή και η ανθρώπινη ευαλωτότητα. Μέσα από πλοκές γεμάτες ένταση και ψυχολογικό βάθος, κάθε βιβλίο της μοιάζει με ένα παιχνίδι διαρκούς αποκωδικοποίησης, όπου τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και κάθε σελίδα φέρνει μια νέα αποκάλυψη στο φως.

1.) Η γραφή σου κινείται στα όρια του ψυχολογικού θρίλερ αλλά δεν φοβάται να αγγίξει βαθιά ανθρώπινα συναισθήματα. Πότε συνειδητοποίησες ότι αυτό το είδος σου ταιριάζει τόσο πολύ;

Λατρεύω το ψυχολογικό θρίλερ και την βαθιά εσωτερικότητα του. Αγαπώ τις έντονες αντιθέσεις του , τον τρόπο που παίζει με το φως και τις σκιές, αυτή την ακαταμάχητη μπαρόκ οπτική στον τρόπο που ψυχογραφείται ο ήρωας. Δε γνωρίζω  με σιγουριά τί με οδήγησε ως εδώ, εκείνο που ξέρω είναι ότι δεν θα ‘θελα να είμαι πουθενά αλλού.

2.) Από τα πρώτα σου βιβλία μέχρι τα πιο πρόσφατα βλέπουμε ξεκάθαρα εξέλιξη σε ύφος και τόνο. Τι θεωρείς ότι έχει αλλάξει περισσότερο μέσα σου ως συγγραφέα;

Η τέχνη που εξελίσσεται είναι ζωντανή, έχει φλόγα και ψυχή. Η εξέλιξη είναι μέρος και απόδειξη της ζωντάνιας της.

 Κάποιοι θεωρούν ότι γεννήθηκαν έτοιμοι, ή ότι έφτασαν γρήγορα στο πικ τους.  Εγώ εκεί βλέπω στασιμότητα, έναν μικρό-μεγάλο θάνατο. Σα να τα έχεις ήδη πει όλα, και δεν έμεινε πια τίποτα.

3.) Στον «Εραστή της» οι σχέσεις και οι κανόνες τους γίνονται σχεδόν πρωταγωνιστές της ιστορίας. Τι ήταν αυτό που σε ενέπνευσε για αυτό το παιχνίδι ανάμεσα στον έλεγχο και στο συναίσθημα;

Έμπνευση για το συγκεκριμένο βιβλίο στάθηκε η γυμνή μάχα του Γκόγια. Ακούγεται τρελό, όμως η μάχα μου τα είπε όλα. Δική της ήταν η ιστορία, δικοί της και οι κανόνες. Εγώ απλώς άκουσα -υπάκουσα- ακόμη και όταν οι κανόνες γίνονταν αφύσικα πιεστικοί. 

3.1) Δυσκολεύτηκες να κρατήσεις τις ισορροπίες χωρίς να προδώσεις το μυστήριο;

Δεν δυσκολεύτηκα πουθενά. Υπήρχε κάτι το ακαταμάχητο και το  εθιστικό σε όλη τη διάρκεια της γραφής.

4.) Οι χαρακτήρες σου έχουν έντονο ψυχολογικό βάθος. Πώς χτίζεις έναν ήρωα από μέσα προς τα έξω;

Υπάρχουν ήρωες που σου αποκαλύπτονται αργά, βασανιστικά ή και καθόλου. Ήρωες που σε κερδίζουν από το πρώτο λεπτό, ήρωες που σε παρασύρουν, άλλοι που σε εκνευρίζουν, σε θυμώνουν, σε βγάζουν από τα ρούχα σου. Κάποιοι θέλουν το χρόνο σου, κάποιοι την αμέριστη προσοχή σου, και άλλοι παίζουν μαζί σου κρυφτό. Δεν υπάρχει συγκεκριμένη γραμμή. Όταν οι ήρωες έχουν ψυχή και αλήθεια,  η σχέση μαζί τους γίνεται αμφίδρομη. Δεν έχεις πάντα εσύ τον πρώτο λόγο στη διαδικασία, ούτε απαραίτητα και τον τελευταίο.

5.) Με τη «Ζώνη 5» πέρασες σε μια διαφορετική αφηγηματική κατεύθυνση. Πώς γεννήθηκε η ανάγκη για αυτή τη μετάβαση;

Αφουγκράστηκα την εποχή. Τις ανάγκες, τη θλίψη και την τρέλα της. Η Ζώνη 5 ήταν για μένα σταθμός. Μπορεί στην Ελλάδα η δυστοπία να έχει πολύ πιο περιορισμένο κοινό σε σχέση με το εξωτερικό, όμως αυτό δεν ήταν αρκετό για να με σταματήσει.

6.) Ποιο θεωρείς ότι είναι το μεγαλύτερο ρίσκο που έχεις πάρει μέχρι σήμερα στη συγγραφική σου πορεία;

Το μεγάλο ρίσκο ήταν η απιστία μου στο ψυχολογικό θρίλερ με τη δυστοπική Ζώνη 5. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που λένε ότι δεν μετανιώνουν για τίποτα. Αντθέτως, μετανιώνω για πολλά. Μεγαλώνω μαθαίνοντας και μετανιώνοντας… ωστόσο για την απιστία μου με τη ζώνη 5 δεν θα μετάνιωνα ποτέ.

7.) Παρότι τα βιβλία σου κινούνται σε διαφορετικές θεματικές, υπάρχει ένα κοινό νήμα που τα ενώνει. Το αναγνωρίζεις κι εσύ;

7.1) Είναι κάτι που προκύπτει αυθόρμητα ή το επιδιώκεις συνειδητά;

Αισθάνομαι ότι κοινό σημείο όλων είναι η γραφή, το στυλ, η δική μου θέση στην τέχνη. Θα ήταν τουλάχιστον απογοητευτικό αν έπειτα από τόσα βιβλία, δεν είχα καταφέρει να δημιουργήσω συγγραφικά το δικό μου DNA.

8.) Υπάρχει ένα θέμα που ακόμη δεν έχεις τολμήσει να αγγίξεις αλλά νιώθεις ότι κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα του;

Κανένα. Έδωσα και δόθηκα ολοκληρωτικά σε ό,τι θέλησα και ό,τι εμπνεύστηκα. Δεν είμαι άτολμη στην τέχνη, δεν έχω φοβίες και αναστολές. Εκείνο που πίστευα πάντα είναι ότι στην τέχνη πρέπει να είμαστε τολμηροί, ριψοκίνδυνοι και παράφοροι. 

Ένα έργο υπερβολικά ασφαλές, συνετό, συμβατικό και υπάκουο μπορεί να πολλά πράγματα, αλλά δεν είναι τέχνη. 

9.) Στο τελευταίο σου βιβλίο ΝΑ ΜΕ ΞΕΧΝΑΣ η μνήμη και η απώλεια παίζουν καθοριστικό ρόλο. Τι ήταν αυτό που σε οδήγησε να χτίσεις αυτή την ιστορία γύρω από το να θυμάσαι ή να ξεχνάς και πόσο προσωπικό ήταν αυτό το ταξίδι για εσένα;

Αρχικά με οδήγησε η αγαπημένη μου μουσική. Ήθελα ένα έργο που να μοιάζει με παρτιτούρα. Έπειτα πήραν τον έλεγχο οι ήρωες κι εγώ αφέθηκα. Είναι η πρώτη φορά που παρασύρθηκα τόσο έντονα σε ιστορία μου. Μέσα από την Λίλυ έκλαψα, εξομολογήθηκα, μετάνιωσα. Το Να Με Ξεχνάς όπως και Ο Μέντορας από την αρχή μέχρι το τέλος ήταν βαθιά προσωπική υπόθεση.

10.) Αυτή την περίοδο δουλεύεις πάνω σε κάτι νέο. Σε ποιο στάδιο βρίσκεται και τι ήταν το αρχικό συναίσθημα ή ερώτημα που σε οδήγησε σε αυτή την ιστορία;

Έχω ήδη ολοκληρώσει και είμαι στο «χτένισμα». Κινούμαι ξανά στο ψυχολογικό θρίλερ, με ένα βιβλίο αρκετά σκοτεινό, εσωστρεφές και γεμάτο ανατροπές. Δεν έχω ιδέα πώς το εμπνεύστηκα, κάποιες φορές αρκεί η κενή σελίδα του word. Θα ήθελα να πω περισσότερα γι’ αυτό το βιβλίο, όμως η τόσο ανατρεπτική του φύση λειτουργεί απαγορευτικά.

.................

Όταν κλείνεις ένα βιβλίο της Ειρήνης Βαρδάκη, δεν τελειώνει απλώς η ιστορία. Ακολουθεί μετά αυτό το μικρό βάρος που κουβαλάς μαζί σου, η ανάγκη να ξανασκεφτείς πρόσωπα, επιλογές και σιωπές.

Η λογοτεχνική διαδρομή της Ειρήνης Βαρδάκη δεν είναι απλώς μια διαδρομή βιβλίων. Είναι μια συνεχής αναζήτηση εκείνων των λεπτών, εσωτερικών νημάτων που συνδέουν τους χαρακτήρες με τον ίδιο τον αναγνώστη, μετατρέποντας το ψυχολογικό θρίλερ σε έναν καθρέφτη όπου αντανακλάται η δική μας επιθυμία να καταλάβουμε, να ερωτευτούμε, να φοβηθούμε και τελικά να αναγνωρίσουμε τον εαυτό μας μέσα από τη σκοτεινή πλευρά της αφήγησης. Με μια γραφή που σε προκαλεί να μην παίρνεις τίποτα ως δεδομένο, η Βαρδάκη όχι μόνο αφηγείται ιστορίες αλλά ανασύρει τον πυρήνα της ανθρώπινης εμπειρίας, κάνοντας τον αναγνώστη συνεπιβάτη σε κάθε ανατροπή και κάθε σιωπηλή αποκάλυψη.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ 

Η Ειρήνη Βαρδάκη γεννήθηκε στο Ρέθυμνο και ζει στην Αθήνα. Από το 2017 έως σήμερα έχει δημοσιεύσει περισσότερα από εννέα μυθιστορήματα, στα οποία κυριαρχεί το ψυχολογικό θρίλερ και η αστυνομική ένταση, με έντονο το στοιχείο της ανθρώπινης ψυχολογίας. Μεταξύ των βιβλίων της περιλαμβάνονται τίτλοι όπως Κρυσταλλία, Το Ρ της ερωμένης, Αναρμόστον Εστί, Τσιχλόφουσκα, Ο Μέντορας, Ζώνη 5, Ο Εραστής της, Το Άλλο Κορίτσι και Να με ξεχνάς , έργα που εξερευνούν τη σκοτεινή πλευρά των σχέσεων, της ταυτότητας και της αλήθειας, χωρίς να φοβούνται την ένταση και τις ανατροπές. Η γραφή της χαρακτηρίζεται από βαθιά ψυχογραφική παρατήρηση και μια αίσθηση ασταμάτητης πλοκής, όπου κάθε σελίδα ζητά να διαβαστεί ως συνέχεια μιας αθέατης πραγματικότητας. 

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ