AUTHORS STORIES Ρένα ΡΏΣΣΗ-ΖΑΐΡΗ ΝΤΟΜΙΝΟ
Το "ΝΤΟΜΙΝΟ" είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο συναίσθημα, μυστικά και ανατροπές, που σε βάζει από την πρώτη στιγμή στον κόσμο των ηρώων του. Μέσα στις σελίδες του συναντάς ανθρώπους που αγαπούν βαθιά, πληγώνονται, κάνουν λάθη και παλεύουν με όσα φέρνει η ζωή μπροστά τους.
Η Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη επιστρέφει με μια ιστορία που μιλά για τις επιλογές, τις απώλειες, τις δεύτερες ευκαιρίες και εκείνες τις στιγμές που μπορούν να αλλάξουν τα πάντα.
Με αφορμή την κυκλοφορία του νέου της βιβλίου από τις εκδόσεις Ψυχογιός, η αγαπημένη συγγραφέας μάς μιλά για τον συμβολισμό του "ΝΤΟΜΙΝΟ", για τους ήρωες που κουβαλούν φως και σκοτάδι μαζί, για τις πληγές που γίνονται παράσημα ζωής, αλλά και για εκείνες τις μικρές κινήσεις που μπορούν να αλλάξουν τα πάντα.
ΕΡΩΤΗΣΕΙΣ
1.) Το Ντόμινο είναι ένας τίτλος με έντονο συμβολισμό. Τι σημαίνει για εσάς αυτό το «ντόμινο» μέσα στην ιστορία του βιβλίου;
Ο τίτλος του βιβλίου μου γεννήθηκε μεμιάς, μόλις σκέφτηκα τι μπορεί να συμβεί όταν ξαφνικά η μοίρα αρχίζει να παίζει ντόμινο με τις ζωές μας.
Όταν μία και μόνο κίνησή μας αρκεί για να ανατραπούν όλα.
Ο ήρωάς μου βασιζόταν πάντοτε στις ηθικές αξίες, στην εντιμότητα, στον σεβασμό, στην αξιοπρέπεια, στην αγάπη. Δεν ήθελε να πληγώσει κανέναν, πίστευε πως είχε τον έλεγχο της ζωής του, εκείνη όμως τον ξεπέρασε και τον ξεγέλασε. Τον ανάγκασε να επιλέξει το μέλλον των ανθρώπων που αγαπούσε.
Ερήμην τους.
Κρύβει τον έρωτα στις σελίδες του το Ντόμινο, τα συναισθήματα των ηρώων του πολύχρωμο κουβάρι ευτυχίας γίνονται, ένα κουβάρι που ξετυλίγεται αργά αργά, με κάθε τους φιλί, με κάθε τους αναστεναγμό.
Στάζει αγάπη και τρυφερότητα το καινούργιο μυθιστόρημά μου, αντανακλά ταξίδια στο φως, χορεύει αγκαλιασμένο με τις αισθήσεις του.
Εύχομαι να σας ξελογιάσει….
2.) Ποιο ήταν το πρώτο συναίσθημα ή η πρώτη εικόνα που γεννήθηκε στο μυαλό σας πριν ξεκινήσετε να γράφετε αυτό το μυθιστόρημα;
Το λάτρεψα από την αρχή, το απόλαυσα κατά τη διάρκεια της δημιουργίας του. Με γέμισε χαρά κι αισιοδοξία, με γέμισε ανυπομονησία να μοιραστώ μαζί σας κάθε του σελίδα. Πάλεψα να βρεθώ στη θέση του ήρωα, να τον καταλάβω, να συμμεριστώ την ευθύνη του. Έγραφα και τα τουβλάκια άρχισαν να πέφτουν ένα-ένα σε κάθε σελίδα, πλημμύρισε ανατροπές το βιβλίο, περιπέτειες καρδιάς, ταξίδια στο όνειρο.
Οι τόσες και τόσες ανατροπές και τα μυστικά που βγαίνουν στο φως, ζωντάνεψαν ήρωες που κουβαλούν έναν ήλιο στην καρδιά τους, που η ζωή τους φαντάζει κινηματογραφικό σενάριο στις αποχρώσεις και στις μυρωδιές της λεβάντας, στο παθιασμένο κόκκινο του αλεξανδρινού.
Οι χαρακτήρες σας κουβαλούν πάντα έντονα συναισθήματα, δυνατούς έρωτες, βαθιές πληγές…
Γράφω μέσα από σας για σας. Οι χαρακτήρες μου, οι αγαπημένοι μου ήρωες, είστε εσείς οι αναγνώστες μου.
Ο κάθε Έλληνας, η κάθε Ελληνίδα κουβαλάει πραγματικά ένα μωσαϊκό από έντονα κι αντιφατικά συναισθήματα. Αυτά ξεδιπλώνω σε κάθε μυθιστόρημά μου, προσπαθώντας να αποκωδικοποιήσω την ίδια μας την ψυχή. Όλοι μας κουβαλούμε το φιλότιμο, αυτό τον μοναδικό συνδυασμό αξιοπρέπειας και περηφάνιας.
Ερωτευόμαστε, χαιρόμαστε, θυμώνουμε, στενοχωριόμαστε με όλο μας το είναι. Είναι απίστευτα τυχερός ένας συγγραφέας που παλεύει να ερμηνεύσει την ψυχή του Έλληνα. Η ζωή του είναι πλημμυρισμένη ζωντάνια, αλλά κι έντονες συγκρούσεις. Κι η λογοτεχνία λατρεύει τη σύγκρουση. Είμαστε ευρηματικοί, γκρινιάρηδες, ανυπότακτοι, με δύο λόγια: είμαστε μοναδικοί. Κάθε μας συναίσθημα αποτελεί ένα εκρηκτικό μείγμα. Είμαστε χαρακτήρες τρισδιάστατοι, αληθινοί, απρόβλεπτοι. Δεν υπάρχει γκρι ανάμεσά μας. Μονάχα το απόλυτο φως και το βαθύ σκοτάδι.
Τέλειο σκηνικό για έναν συγγραφέα!
Κάθε έντονο συναίσθημά μας παλεύω να το αποδώσω με επίθετα, μεθυστικά, δυνατές περιγραφές, σκηνές που ξεχειλίζουν από πάθος.
Γεννήθηκα στην Ελλάδα κι έτσι μου χαρίστηκε μια παλέτα με τα πιο έντονα χρώματα. Δυσκολεύομαι να τα τιθασεύσω, αλλά αποτελεί την κινητήριο δύναμή μου και προσπαθώ να γεμίζω κάθε μου βιβλίο με όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου, που αλλάζουν αποχρώσεις ανάλογα με τις χαρές και τις λύπες κάθε ήρωά μου.
3.) Ποιος χαρακτήρας του Ντόμινο σάς δυσκόλεψε περισσότερο συναισθηματικά κατά τη συγγραφή;
Αν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το καινούργιο μυθιστόρημά μου με ένα τραγούδι, αυτό θα ήταν τα «Ήσυχα βράδια», έναν από τους πιο τρυφερούς και βαθιά ερωτικούς ύμνους της ελληνικής μουσικής. Για εκείνη την πνευματική ένωση που ξεπερνάει τις αποστάσεις και τον χρόνο. Εκεί όπου η ψυχή γίνεται «τραγούδι της ερήμου» εκεί όπου ο αγαπημένος είναι πάντα παρών, ακόμα κι αν έχει φύγει για τον γύρο του κόσμου…
Αλλά και το «Hymn For The Weekend», των Coldplay: την απόλυτη έκρηξη ζωντάνιας κι ανάτασης. Για μένα αυτό το τραγούδι είναι η κορύφωση» της πλοκής του βιβλίου μου, η στιγμή που ο ήρωάς μου βγαίνει από το σκοτάδι του και αγκαλιάζει ξανά τη ζωή με πάθος.
Δε με δυσκόλεψε ο ήρωας που θα αναφέρω. Και είναι ο Παύλος.
Απλά ανακάλυψα παρέα του αυτό που είχα περισσότερο ανάγκη. Κι η ιστορία του με λύτρωσε. Γιατί βίωσα και βιώνω τα ίδια συναισθήματα με εκείνον… Ένιωσα ως το μεδούλι της ψυχής μου, μαζί του. Δάκρυσα, χαμογέλασα, λυτρώθηκα.
Πρέπει να διαβάσετε το βιβλίο για να με καταλάβετε.
Χαμηλόφωνη εξομολόγηση και εκρηκτικός ύμνος: Αυτό είναι το Ντόμινο.
4.) Υπάρχει κάποια σκηνή στο βιβλίο που θεωρείτε πως κρύβει όλη την «καρδιά» της ιστορίας χωρίς απαραίτητα να το καταλαβαίνει αμέσως ο αναγνώστης;
*«…Σήκωσε από την κούνια τον Μικρούλη του, στήριξε το κεφαλάκι του στην καμπύλη του αγκώνα του και τον έσφιξε πάνω του.
Βούρκωσε σαν σκέφτηκε πως μπορεί και να μην τον ξανάβλεπε ποτέ στη ζωή του. Προσπάθησε να αποτυπώσει στη μνήμη του τα ροδαλά του χείλη, το μικροσκοπικό του σαγόνι, τα αμυγδαλωτά του μάτια, τα καθάρια μελένια του μάτια. Έσκυψε και φίλησε το απαλό χνούδι του μαλλιών του, γεμίζοντας με το άρωμά του.
«Συγχώρεσέ με, μικρέ μου», του ψιθύρισε, καθώς περπατούσε με βαριά βήματα ως την έξοδο του νοσοκομείου.
Ο ψηλός άντρας στεκόταν όρθιος έξω από το αυτοκίνητο και τον περίμενε.
Τον πλησίασε.
Aκούμπησε το μωρό στην αγκαλιά του, του παρέδωσε και τον φάκελο με τα χαρτιά.
Κανένας από τους δύο δεν είπε κουβέντα.
Το αυτοκίνητο εξαφανίστηκε γρήγορα από τα μάτια του. Ξαφνικά αισθάνθηκε να ζαλίζεται.
Κάθισε σε ένα κράσπεδο για να συνέλθει.
Τότε και μόνο τότε, ακούμπησε το κεφάλι του στα γόνατά του.
Κι άρχισε να κλαίει με λυγμούς...
*Copyright, εκδόσεις Ψυχογιός, 2026
5.) Θα θέλαμε να μας μιλήσετε λίγο περισσότερο για το «Ντόμινο». Τι ιστορία θα συναντήσει ο αναγνώστης μέσα στις σελίδες του και τι ήταν αυτό που σας έκανε να θέλετε να τη διηγηθείτε;
Το «Ντόμινο» λαχταρά να «μιλήσει» μόνο του, με λίγες, ελάχιστες λέξεις:
Μία κίνηση αρκεί για να ανατραπούν όλα.
Δύο νεογέννητα.
Ένα μυστικό.
Δύο ζωές που χωρίστηκαν.
Μια εξαφάνιση.
Μια εκδίκηση σε ένα νησί.
Λαχταρούσα κι εγώ να ζωντανέψω την αισιοδοξία. Το φως.
Αλλά και το βαθύ μπλε της επιμονής, το κόκκινο του θυμού, το φωτεινό κίτρινο της χαράς…
Μου θυμίζει λουλούδι αυτό το μυθιστόρημά μου, καθώς παλεύει να κρύψει μέσα του την ομορφιά της ζωής: Το θαύμα. Μπορείς να κλείσεις τα μάτια σου και να μη βλέπεις, να κλείσεις και τα αυτιά σου και να μην ακούς. Είναι όμως αδύνατον να κλείσεις τη μύτη σου, να μην αναπνέεις. Δεν μπορείς να σταματήσεις να μυρίζεις.
Δεν μπορεί να σταματήσεις να κυνηγάς το όνειρό σου…
Η ανάσα μας και το όνειρό μας δεν είναι απλώς συνοδοιπόροι. Είναι η δύναμη που μας σπρώχνει προς το πεπρωμένο μας.
6.) Τι θα θέλατε να μείνει στον αναγνώστη όταν κλείσει την τελευταία σελίδα του;
Θα ήθελα ο αναγνώστης, κλείνοντας το βιβλίο, να αισθανθεί μια γλυκιά δικαίωση. Να καταλάβει πως οι πληγές της καρδιάς δεν είναι σημάδια ήττας, αλλά παράσημα ζωής.
Να νιώσει πως δάκρυά του είναι τόσο πολύτιμα όσο τα χαμόγελα.
Πως το χαμόγελο της ευτυχίας κερδίζεται.
Και πως κάθε μας ταξίδι αρχίζει μονάχα με ένα βήμα.
Σε αυτό το σημείο θα ήθελα να ευχαριστήσω την κυρία Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη για την όμορφη αυτή συζήτησα μας! Για μένα το «Ντόμινο» ήταν ένα βιβλίο γεμάτο εικόνες και έντονα συναισθήματα. Ένα βιβλίο που όσο προχωρούσα στις σελίδες του, τόσο περισσότερο με έκανε να δεθώ με τους ήρωές του και να μπω στις σκέψεις και στα διλήμματά τους.
Η Ρένα Ρώσση-Ζαΐρη καταφέρνει να γράφει με έναν τρόπο που κάνει τις ιστορίες της να μοιάζουν αληθινές και οικείες. Μέσα από το «Ντόμινο» ένιωσα αγωνία, συγκίνηση, θυμό, αλλά και εκείνη τη ζεστασιά που αφήνουν κάποια βιβλία όταν κλείνεις την τελευταία τους σελίδα.
Είναι μια ιστορία που μιλά για τις αποφάσεις που αλλάζουν ζωές, για την αγάπη, για τις πληγές που μένουν μέσα μας, αλλά και για τη δύναμη να συνεχίζουμε.
Και αυτό είναι κάτι που προσωπικά κράτησα πολύ έντονα τελειώνοντας το βιβλίο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου