ΠΡΙΝ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ 

Η πρώτη μου γνωριμία με την Eva Björg Ægisdóttir δεν θα μπορούσε να είναι καλύτερη.

Το βιβλίο της με τίτλο "ΠΡΙΝ ΠΕΣΕΙ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ", που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ , σε μετάφραση Κέλλης Κρητικού, είναι ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που, χωρίς να καταφεύγει σε υπερβολές, δημιουργεί από τις πρώτες κιόλας σελίδες μια αίσθηση ανησυχίας η οποία μεγαλώνει διαρκώς.

Αυτό που μου άρεσε περισσότερο είναι ότι η ιστορία δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με εύκολες ανατροπές. Όλα χτίζονται σταδιακά και με υπομονή, με αποτέλεσμα η αγωνία να κορυφώνεται όσο προχωρά η ανάγνωση. Κάθε νέο στοιχείο σε βάζει στη διαδικασία να αμφισβητήσεις όσα θεωρούσες δεδομένα μέχρι εκείνη τη στιγμή, κάτι που κάνει το μυστήριο ακόμη πιο απολαυστικό.

Εξίσου σημαντικό για μένα ήταν η ατμόσφαιρα που καταφέρνει να δημιουργήσει η συγγραφέας. Η απομονωμένη ισλανδική επαρχία δεν λειτουργεί απλώς ως ο τόπος όπου εκτυλίσσεται η ιστορία. Είναι ένα περιβάλλον που επηρεάζει τους ανθρώπους του, κρύβει μυστικά και ενισχύει διαρκώς την αίσθηση ότι κάτι δεν είναι όπως φαίνεται. Σε αρκετές σκηνές ένιωσα πως η ίδια η σιωπή είχε μεγαλύτερη δύναμη από τους διαλόγους.

Πέρα όμως από το ίδιο το μυστήριο, η συγγραφέας δίνει ιδιαίτερη βαρύτητα και στην ψυχολογία των χαρακτήρων της. Μέσα από τις δύο χρονικές περιόδους, το παρελθόν και το παρόν, ξεδιπλώνει σταδιακά όχι μόνο τα γεγονότα, αλλά και τις ενοχές, το πένθος και τις οικογενειακές σχέσεις που καθορίζουν τις επιλογές των ηρώων. Οι δύο αφηγηματικές γραμμές συμπληρώνουν ιδανικά η μία την άλλη, αποκαλύπτοντας μικρές αλλά καθοριστικές λεπτομέρειες που αλλάζουν συνεχώς την εικόνα που σχηματίζει ο αναγνώστη και προσδίδουν στην ιστορία ακόμη μεγαλύτερο ψυχολογικό βάθος.

Ξεχώρισα επίσης τον τρόπο με τον οποίο η συγγραφέας προσεγγίζει τους χαρακτήρες της. Δεν προσπαθεί να τους παρουσιάσει ως ήρωες ή ως κακούς. Τους αφήνει να αποκαλυφθούν μέσα από τις πράξεις, τις αδυναμίες και τα λάθη τους, κάτι που τους κάνει αληθινούς και απόλυτα πιστευτούς.

Όσο πλησίαζα προς το τέλος, τόσο πιο δύσκολο μου ήταν να αφήσω το βιβλίο από τα χέρια μου.

Δεν κατάφερα ούτε στιγμή να προβλέψω ποιος κρυβόταν πίσω από την εξαφάνιση της αδερφής της Μάρσι. Οι υποψίες μου άλλαζαν διαρκώς και σχεδόν κάθε χαρακτήρας πέρασε κάποια στιγμή από το μυαλό μου ως πιθανός υπεύθυνος. Αυτό το συνεχές παιχνίδι με τις υποψίες ήταν που κράτησε αμείωτη την αγωνία μου μέχρι την τελευταία σελίδα.

Έκλεισα το βιβλίο με την αίσθηση ότι είχα διαβάσει ένα πραγματικά καλοστημένο αστυνομικό μυθιστόρημα. Η ατμόσφαιρά του, οι χαρακτήρες που με έκαναν να αμφιβάλλω συνεχώς για όλους και το γεγονός ότι δεν κατάφερα ούτε στιγμή να προβλέψω την εξέλιξη της ιστορίας ήταν οι λόγοι που του χάρισα πέντε αστέρια. Αξίζει επίσης να γίνει ιδιαίτερη αναφορά στη μετάφραση της Κέλλης Κρητικού, η οποία αποδίδει με φυσικότητα και ακρίβεια το ύφος της συγγραφέα, διατηρώντας αναλλοίωτη τη σκοτεινή ατμόσφαιρα του βιβλίου.

Κάθε φορά που πίστευα ότι είχα φτάσει στη λύση, η ιστορία ανέτρεπε όσα θεωρούσα δεδομένα και με οδηγούσε σε νέες υποψίες. Και αυτό είναι, για μένα, ένα από τα σημαντικότερα στοιχεία που πρέπει να έχει ένα πραγματικά καλό αστυνομικό μυθιστόρημα.

ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ: ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ Σταύρος